Gavarit
on Google+
stat4u
RSS
piątek, 13 kwietnia 2012
Nadieżda Durowa

W 1807 roku, kiedy rosyjskie wojska wychodziły naprzeciw wojskom Napoleona, do armii zgłosił się młody gentelman, przedstawiający się jako Aleksander Sokołow. Powiedział, że jest pochodzi z arystokrackiej rodziny i do wojska zgłasza się wbrew swojej rodzinie. Został przyjęty i nikt nawet nie podejrzewał, że ten młodzieniec jest w rzeczywistości kobietą, która nazywa się Nadieżda Durowa. 

Durowa urodziła się 17 września 1783 roku. Jej matka była córką ukraińca, posiadacza ziemskiego, ojciec Durowej był husarem. Matka Nadii zawiedzona tym, że nie udało się jej urodzić syna, nie wykazywała większego zainteresowania dzieckiem. Ponoć pewnego dnia, kedy cała rodzina przeprowadzała się do innego miasta, zdenerwowana tym, że mała Nadia nie pozwoliła jej spać całą noc - wyrzuciła ją przez okno powozu. Szybko wybiegł za nią jej ojciec, zdumiony tym, że dziecko przeżyło, już więcej nie dopuścił matki do opieki nad dziewczynką - od tego czasu zajmował się tym jeden z jego kawalerzystów. Od tego czasu jedną z ulubionych zabawek Nadii stał się pistolet.

Gdy Nadia stawała się młodą panną, jej matka zachęcała ją do bardziej kobiecych zajęć - np. wyszywania, co ani trochę dziewczynę nie interesowało.

W wieku 18 lat wyszła za mąż i trzy lata później urodziła syna Iwana. Jednak życie rodzinne nie zadowalało jej i była nim zawiedziona.

Ponownie uciekła i dołączała do każdej formacji wojskowej, w której przebywała tak długo, dopóki nie zorientowano się o tym, że jest kobietą. Podczas swojej służby w wojsku uratowała co najmniej dwóch mężczyzn. W 1807 roku napisała list do ojca, w którym wyjawiła mu gdzie dokładnie się znajduje. Równocześnie zaczęły pojawiać się plotki o kobiecie w przebraniu mężczyzny służącej w armii. Skończyło się prywatną audiencją u cara, na którym wywarła wrażenie. Car pozwolił pozostać jej w wojsku, co więcej została odznaczona Krzyżem Św. Grzegorza i co ważne - od tej pory nazywano ją Aleksandrowem. Swoją karierę w wojsku zakończyła na pozycji Kapitana. 

Po powrocie do domu rodzinnego, po raz kolejny zawiedziona obyczajami, Durowa zaczęła pisać - miała szczęście poznać dzięki swojemu bratu samego Aleksandra Puszkina, który opublikował jej utwory w magazynie i nadał jej przydomek - Kawaleryjska dziewica. Do końca swojego życia Durowa napisała kilka powieści i znacznie więcej krótkich opowiadań.

Zmarła w 1866 roku i została pochowana w męskim ubraniu.

   

 

 

wtorek, 10 kwietnia 2012
Karl Bułła - ojciec fotoreportażu

Karl Bułła urodził się w 1855 roku, i w wieku zaledwie dziesięciu lat uciekł z domu do stolicy, gdzie po następnej dekadzie otworzył swoje własne studio fotograficzne. W ciągu całej swojej kariery zawodowej udało mu się sfotografować nie tylko sławnych ludzi, carską rodzinę, inteligencję, czy arystokrację - przede wszystkim dokumentował życie codzienne jego miasta. Całość jego kolekcji tworzy ponad 200 tysięcy negatywów. Jego zdjęcia pojawiały się jako ilustracje do magazynów, jak i na pocztówkach. 

 

  

Karl Bułła w swoim studiu, 1900r.

 

  

Tramwaj konny, 1900r.

 

  

Krwawa Niedziela, 1905r.

 

  

Klasa w Schronisku dla dzieci, 1907r.

 

 

Młody Vładimir Nabokov, 1907r.

 

 

Nauka tańca, 1917r.

 

  

Deputowani Dumy w Wyborgu, 1906r.

 

 

Zinaida Gippius, Dmitrij Filosofow, Dmitrij Miereżkowski

  

Maksim Gorki, Władimir Stasow, Ilja Repin, 1900r.

 

 

Osip Mandelsztam, Czukowski, Benedikt Liwszyc, Jurij Anennkow, 1914r.


 

Michaił Matiuszyn, Aleksiej Kruczenych, Paweł Filonow, Kazimierz Malewicz

  

Rodzina Aleksieja Musina - Puszkina

 

  

Pierwszy w Rosji Klub Herkulesa, 1912r.

 

źródła: zolotoivek, wikimedia, anatomizing modernity, museum syndicate

poniedziałek, 26 marca 2012
Nowosybirski państwowy teatr opery i baletu

Jest to największy w Rosji teatr - większy nawet od Teatru Balszoj. Znajduje się na głównym placu Nowosybirska. Ostatnio przeszedł rekonstrukcję i w tym momencie może pomieścić jednorazowo 1774 gości. Część z poniższych zdjęć została zrobiona podczas próby opery Carmen. 

  

   

 

   

   

 

źródło: gelio nsk 

piątek, 23 marca 2012
Jewgienij Fiks

 

Jewgienij Fiks jest artystą urodzonym w Moskwie w 1972 roku, autorem wielu projektów, których tematem jest dialog pomiędzy postsowieckiem wschodem a zachodem. Jego prace sa wystawiane w wielu galeriach, nie tylko w Moskwie, czy w Nowym Yorku, gdzie obecnie mieszka. 

 

Pieśń Rosji, to kolekcja obrazów olejnych, namalowanych na podstawie fotosów z filmów nakręconych w Hollywood w okresie 1943-1944, które miały polepszyć zdanie o ZSSR. Północna Gwiazda, Pieśń Rosji były filmami typowo propagandowymi nawiązującymi do estetyki socrealizmu. Co ważne powstały przed okresem Zimnej Wojny.

  

 

W ramach projektu Lenin w twojej biblioteczce, Fiks rozesłał 100 kopii książki autorstwa Lenina Imperializm Jako Najwyższe Stadium Kapitalizmu do 100 największych korporacji, w których znalazły się między innymi Coca Cola, Chanel, General Electric, IBM.  Tylko 14 książek zostało przyjętych, 20 zostało zwróconych, los pozostałych jest nieznany.

 

 

 

 

 

  

źródło: yevgeny fiks